maandag 5 maart 2018

Rombombom - Naaien voor toneel

Enkele weken geleden kreeg ik de vraag om kleren te maken voor kleinzoon Storm die meedoet in een toneelstuk. Hoe zou ik dat kunnen weigeren...

Samen met de regisseur van het stuk, de andere oma van Storm, reed ik naar de stoffenwinkel. We gingen op zoek naar stofjes om een makkelijk zittend pakje te maken, in de stijl van De Kleine Prins.
De juiste kleuren werden vlug gevonden. Een dikke sweaterstof in felgroen en een oker/oranjekleurige t-shirtstof voor de sjaal.




Voor de broek gebruikte ik nogmaals het patroon uit Ottobre 4/2016.

De broek ging vlot en was zeer vlug klaar. Zoals steeds had ik meer problemen met het bepalen van de lengte van het elastiek dan met het naaien van de broek ;).
Ik maakte de broek een maatje groter dan vorige keer. Dat had ik niet moeten doen, Storm groeit wel, maar vooral in de lengte ;). Volgende keer dus terug maatje 110 en dit een héél stuk verlengen.

Voor het truitje gebruikte ik de "Paco Polo" uit LMV  4/2015. De lange mouwen paste ik aan naar korte.
Ik weet niet of het aan mij ligt, maar telkens ik iets uit LMV maak, zit ik ergens strop. Ik vind de tekeningen niet zo duidelijk en soms lijkt het mij of de tekst die er bij staat over iets anders gaat dan wat ik op de tekening zie ;).
Zo ook nu weer. Het polopat wilde van geen kanten lukken.

Ik gaf het bijna op toen ik er aan dacht om bij Hanne te rade te gaan. Ik had geluk: ze was thuis, was ook aan het naaien en ik mocht direct komen. Ik duffelde me heel goed in en sprong op mijn fiets.
Oef, Hanne zag de oplossing. Mijn knipjes waren niet diep genoeg en door de dikke stof had ik niet zo precies gewerkt. Hanne voerde enkele kunstgrepen uit en in enkele minuutjes was het patje oké.

Voor de rest zat het shirt direct in elkaar.



Alhoewel ik ook dit patroon reeds verlengde, driegde ik de zoom. Slim van mij, want zoals ik al wel had kunnen verwachten: het hing een beetje te kort bij Storm. Een heel klein zoompje gestikt en het past perfect.



Ik wilde kamsnaps gebruiken voor de sluiting, maar had niet de juiste kleur. Ik denk dat de stof ook te dik zou geweest zijn. Ik gebruikte kleine stukjes velcro en naaide deze vast, dat werkt ook.



De sjaal was niet veel werk. Dicht stikken, door keergat draaien, keergat dichtnaaien en voilà, het hele pakje klaar.



Ik ben zo benieuwd naar de voorstellingen! Het is een stuk speciaal bedoeld voor peuters van ongeveer 1,5 tot 3 jaar. Behalve Storm doen ook zijn mama, een van zijn tantes en de vriend van een van onze dochters mee en verder nog veel tieners die deel uitmaken van het Jeugdteater van Hofpoortteater Elckerlijc te Turnhout.
Enkele weken geleden gingen mijn man en ik met Otis (bijna 2 jaar) naar de try out kijken. Ik was aangenaam verrast! Otis keek een uur lang geboeid toe en gaf zelfs geregeld applaus!

Wil je ook komen kijken? Dat kan! Via deze link kan je nog tickets reserveren.
https://www.elckerlijc.com/seizoen-2017-2018/jeugdvoorstelling/rombombom/

En zie je dan een klein jongetje in het groen ronddartelen: dat is onze kleinzoon Storm. Zo trots dat hij dit mee kan doen!





maandag 26 februari 2018

Rest(jes)verwerking

Als je weet dat ik sinds meer dan 5 jaar haak met Stylecraft Special Dk; ondertussen minstens 7 grote, 13 middelmatige en 10 kleinere dekens heb gehaakt; 1 babydeken heb gebreid; dat ik met dit garen ook sjaals en mutsen maakte; dat er meer dan 70 verschillende kleuren van dit garen zijn... Dàn snap je misschien dat ik heel veel kleurrijkje restjes/resten heb.

Van een grote hoop restjes, maakte ik het voorbije jaar 3 dekentjes.



Hoe deze tot stand kwamen, kunnen jullie hieronder lezen. 't Zal een lange blog worden, ben er meer dan een week mee bezig geweest om hem te schrijven. Gelukkig duurt het iets minder lang om het te lezen ;).

Mijn aangezette bolletjes krijgen een plaatsje in mijn gepimpte mand. In deze mand zit ook een zakje met superkleine bolletjes. Zo klein, dat ik eerst dacht er niets mee te kunnen maken. Tot ik het boekje van Claire zag. Daarin staat een mooi ruiten kussen, tunisch gehaakt. Een perfecte manier om de bolletjes op te gebruiken én om het tunisch haken extra te oefenen.

Het werd een tussendoor-projectje.  Geweldig wat je met kleine restjes wol kan doen! 't Was soms wel een puzzel en er kwam het nodig instopwerk aan te pas.




Maar wat een resultaat! Ik ben er zeer blij mee.


Ik haakte rondom enkele rijtjes met vasten en heb nu een mooi babydekentje van zo 'n 90 x 70 cm groot.




Toen deze klaar was, zocht ik tussen de grotere bollen de paarse-lilla tinten. Ik combineerde het met oranje. Ik ging nu voor strepen én ruiten, ook weer tunisch gehaakt.



Je merkt wel dat het dekentje op de plaatsen waar de ruiten zitten iets smaller wordt. Waarschijnlijk iets te hard mijn draden aangetrokken.






Rondom enkele rijen vasten, meer had het niet nodig om afgewerkt te worden. Uiteindelijk werd dit toch nog wel een groot deken"tje" van 65 x 100 cm.





2 dekentjes zonder bestemming, daar kon nog wel eentje bij ;).

Ik zocht nog enkele vrolijke kleurtjes bij elkaar en maakte een V-stich deken. Niet nadenken, gewoon af en toe van kleur wisselen.



Na enkele rijtjes vasten rondom, werd het een dekentje van 70 x 65 cm.




Zoals jullie wel zullen zien, werden de dekentjes niet geblokt. Weet ook niet of ik dit nog ga doen ;).
Het was een van de eerste zonnige dagen dit jaar toen ik deze foto's nam, ook duidelijk te zien...

3 mooie dekentjes en nog is mijn restjesmand niet leeg. Wie weet komt er binnen enkele maanden weer een blogbericht over restjesverwerking. Maar dan mogen er wel enkele baby's geboren worden in onze omgeving, zodat ons huis niet overspoeld wordt met dekens ;).













zaterdag 27 januari 2018

Bedrukte Aster-sweater

Ik wilde al langer eens een sweater maken voor mezelf. Hier en daar kwam ik de Aster-sweater tegen van LMV. Het zag er vrij gemakkelijk uit, dus op zoek naar stof. Ik vond een mooi okergeel stofje, ideaal om zelf nog te bedrukken tijdens de lessen Vrije Grafiek.

Hier en daar las ik dat de Aster-sweater redelijk kort was, zowel aan het lichaam als de mouwen. Ik verlengde het patroon met 13 cm, de (driekwart)mouwen met 17 cm, zodat het lange mouwen werden. Het mooiste aan deze sweater vond ik de hals. Alle tips op verschillende blogs gelezen, opmerkingen in acht genomen en daarna de stof geknipt.

Om de stof te kunnen bedrukken, kleefde ik ze met spuitlijm op stevig karton. Zo bleef ze zeker mooi glad liggen op de zeefdruktafel.
Een mooi kleurtje gemengd en tijdens 1 lesdag kreeg ik alle stukken stof bedruk.

Ik ben zeer tevreden over de bedrukking; fijne lijnen, fijne figuren, niet te opvallend...






Om de inkt te fixeren, streek ik thuis (langdurig) over de stof. Daarna kon het naaien beginnen.
Dit verliep zó vlot, dat ik tussendoor vergat foto's te nemen.




De sweater zag er geweldig uit, op de kleerhanger. Maar toen ik hem aanpaste...
Hij past bij mij, maar daar is dan ook alles mee gezegd. Het model flatteert me absoluut niet. Vooral de halslijn was niet mooi, net hetgeen waarvoor ik graag dit model wilde maken :(. Er zijn foto's, maar ze zijn niet geschikt voor publicatie ;).

Teleurgesteld nam ik de sweater mee naar de les. Iedereen was vol lof. Een van onze leerkrachten trok hem aan en bij haar zat hij als gegoten! Perfect van lengte, zowel aan het lichaam als aan de mouwen én de halslijn was zoals ik het bedoeld had.
Helaas, geen foto om hier te publiceren.

Enkele dagen later wilde Sabine tijdens ons HandWerkCafé wel even voor me poseren. Ook bij haar zat de sweater direct goed. De halslijn paste mooi aan.





Detail van de schouder en van de bedrukking.



Zij was direct kandidaat om de trui over te nemen ;).
 


Jammer voor haar, maar ik kan er (nog) geen afstand van doen. Hij mag nog een tijdje op de kleerhanger blijven hangen, zodat ik er naar kan kijken.














donderdag 11 januari 2018

Lili

Eindelijk, ein-de-lijk, heb ik een tas gemaakt uit het boek van Annelies. Ik had al heel vaak het boek doorbladerd, maar nu kwam het er van: ik maakte een tas. En niet één tas, maar ineens vier tassen!

Vlak voor de feestdagen kreeg ik het in mijn hoofd om voor elk van de kinderen en hun partners een (gevulde) tas te maken. Maar welke? En met welke stof?

"Lili" sprong er wel een beetje uit in het boek. Een tas die me voor elk van de dochters en schoondochter geschikt leek.
Even in mijn voorraad gedoken en ik vond al direct dé geschikte stof voor de buitenkant. Een staal van een gordijn dat ik enkele jaren geleden kocht en waarover ik bleef twijfelen wat er mee te doen.
Een mooie, stevige stof met een ietsiepietsie blingbling er in.



Ook voor de binnenkant had ik nog iets geschikt liggen. Enkele meters stevig katoen waarvan ik ooit dacht er gordijnen mee te maken, maar dat is er niet van gekomen.



Onderaan de tas gebruikte ik nepleder, afkomstig van een tafelloper.



Al vlug besloot ik om het ritszakje dat in de Lili hoort te zitten, niet te maken. Er was niet voldoende stof over en, belangrijker, ik had niet voldoende tijd.

Ik verstevigde de buitenstof met plakkatoen, op de binnenstof streek ik dikker vlies H630. Tegen de bodem van de binnenstof deed ik een stukje Decolvil light zodat de tas toch zeker zou blijven staan.
Het zoeken van de stof, knippen en verstevigen kostten me meer tijd dan het in elkaar naaien.

De handgrepen maakte ik uit dezelfde stof als de buitentas. Om deze te verstevigen gebruikte ik onderstaande rol. Zijn er hier naaisters die het herkennen? Ik kreeg het van de moeder van een vriendin die haar naaikamer opruimde. Superhandig voor het maken van handgrepen!



Alles wat ik nodig had, vond ik in mijn voorraad. Zelfs een nieuw klosje zwart garen kwam ik tegen. Zo content dat ik niet naar de winkel hoefde voor benodigdheden ;).

Bodem + buitenstof + handgrepen ziet er zo uit.



Alle vier de binnen- en buitentassen staan te wachten om geassembleerd te worden.



Ik had niet voldoende rivetten in huis, dus besloot ik de handgrepen extra vast te stikken. Net op tijd dacht ik aan mijn labeltje.




De binnenkant, zonder ritstasje, netjes afgewerkt.



Yes, alle vier de tassen tijdig klaar!



Ik trok naar de plaatselijke Oxfam-winkel voor allerlei lekkers om de tassen te vullen. Als finishing touch kwam er nog een zakje met overheerlijke wafeltjes (voor het goede doel) bij.



Zo jammer dat er geen stof over is om er eentje voor mezelf te maken...  'k Zal een ander mooi stofje moeten uitzoeken en terug aan de slag.
Lili, een heel tof model om te maken!