Deze maand is het 28 jaar geleden dat mijn vriendin M. en ik
elkaar leerden kennen. We ontmoetten
elkaar toen zij haar oudste dochter en ik onze oudste zoon voor het eerst naar het
zomerklasje brachten. Een keer raden wie er de meeste traantjes liet die dag:
onze kinderen of wij ;)?
Het klikte onmiddellijk en bijna dagelijks sloegen we een
babbeltje aan de schoolpoort.
Toen we elkaar bijna een jaar kenden, overleed mijn moeder
plots. M. stond voor me klaar.
We spraken soms af zodat onze kinderen samen konden
spelen. Nog wat later trokken onze
oudste en M. haar tweede dochter samen naar het eerste kleuterklasje. Zij werden beste vriendjes en zijn dat
vandaag nog steeds.
M. en ik volgden samen bloemschiklessen, gingen turnen en
natuurlijk ook wel eens shoppen. Dan
kregen we wel eens de opmerking “leuk, zo samen met je zus gaan winkelen”,
waarop we steeds in de lach schoten.
Ik kreeg ons derde kind, M. kreeg hun derde kind, bij ons
werd een vierde geboren en steeds konden we bij elkaar terecht voor een klankbord,
praktische hulp, raad…
We maakten samen uitstapjes met de kinderen, gingen met de 2
gezinnen op vakantie naar een bungalowpark…
Kortom, een mooie, jarenlange vriendschap.
Onze kinderen werden groter (ouder) en we stonden niet meer
aan de schoolpoort. Zij veranderde van
job, ik ging na twintig jaar terug werken en we zagen elkaar wat minder. Maar we belden elkaar (waarbij we uren aan de
lijn hingen), sprongen regelmatig bij elkaar binnen en maakten daguitstapjes
met ons twee.
Acht jaar geleden stond de wereld even stil: M. kreeg de
diagnose borstkanker. Er volgden een
operatie en een reeks bestralingen. Ik
reed wel eens mee, wachtte tijdens de behandeling in de wachtzaal, waarna we
samen een koffietje gingen drinken.
Voor haar vijftigste verjaardag trokken we een dag naar
Hasselt, gingen er lekker ontbijten, bezochten het modemuseum en slenterden
door de gezellige straatjes.
M. ging terug aan het werk en het gewone leven leek zich te
herstellen. Bij de jaarlijkse controle was
er natuurlijk wel enkele dagen de nodige spanning.
Een paar van onze kinderen studeerden af,
settelden zich en we kregen een beetje meer tijd om samen af te spreken.
Bijna
vier jaar geleden, stond de wereld compleet stil: metastasen… Wie had dit nu verwacht?! Binnen de week werd M. geopereerd en begon de
chemotherapie. Ik bewonder M. voor de
moed die ze steeds had.
Verschillende therapieën, goede en minder goede periodes
volgden elkaar op. M. kon deeltijds
terug aan het werk, wat ze zeer belangrijk vond.
Twee jaar geleden maakten we een daguitstap naar
Antwerpen. Op een maandag. Niet slim van ons, want op maandag zijn bijna
alle musea in Antwerpen gesloten. Toch
werd het een leuke dag. We bezochten het
begijnhof, het Eugène van Mieghemmuseum, we aten een hapje, dronken wat lekkers
en we babbelden.
Hebben jullie dat
ook? Zo ’n vriendin waar je altijd wel
wat mee te bespreken hebt ;)?
Vorige zomer was er terug een zware chemokuur
noodzakelijk. In augustus moest M. tot
haar grote spijt beslissen om niet terug aan het werk te gaan. Het zou veel te zwaar zijn. Ze wilde al haar krachten sparen om deze kuur
te doorstaan én om in december haar eerste kleinkind te verwelkomen.
Toen ik haar een bezoekje bracht in het daghospitaal, kwam
een van de verpleegkundigen binnen: “Ha, uw zus is op bezoek!?”. En wij, wij schoten in onze lach. Iets moest er toch wel aan ons zijn waardoor
men dacht dat we zussen zijn ;).
In november kwam M. haar
kleindochter ter wereld, een kleine
maand te vroeg. Klein, maar voor de rest
alles in orde.
Rond deze tijd kreeg ze van de dokters te horen dat ze niet
meer geholpen kon worden.
Ik probeerde er niet te veel aan te denken, het kwam nu
plots veel dichterbij. Zo raar om te
beginnen denken in periodes van maanden, weken…
Eind november was ik jarig.
Mijn verjaardag viel op een gewone weekdag. Buiten een dagje naar zee met de echtgenoot,
werd er niets speciaal gepland. Hoe groot
was mijn verbazing toen op de avond van mijn verjaardag M. en haar echtgenoot
bij mij aan de deur stonden. Ik vrees
dat ik ze een volle minuut buiten in de koude heb laten staan, zo was ik van
mijn melk dat ze speciaal voor mij langskwam.
’t Was een deugddoend bezoek!
De daaropvolgende weken werden moeilijk, maar ook zeer
waardevol. Ik ging regelmatig langs voor
korte en minder korte bezoekjes. We
babbelden samen, huilden soms samen, keken samen naar de foto’s en filmpjes van
haar kleindochter…
Na de feestdagen ging het plots heel snel. Dagelijks ging ik langs, soms tweemaal op een
dag. Het deed zo ’n pijn. Maar ik ben ook dankbaar dat ik deze momenten
nog samen met haar heb kunnen beleven.
De tweede zondag van het jaar sliep M. ’s nachts tijdens
haar slaap in.
28 jaar vriendschap om te koesteren, om op terug te kijken
met warme gevoelens…
Vorige week ging ik met de bon die ik van haar kreeg katoen
kopen. Ik maakte de lievelingsbloem van
M.:
een amaryllis. Die krijgt nu, samen
met haar foto, een mooi plaatsje in ons huis.
